Moeder natuur: kompas duurzaamheid

Klimaattafels mislukken

Aan de klimaattafels wordt er gepolderd met influentials en deskundigen over de koers die we moeten varen om de klimaatdoelstellingen te halen.

Doel: 50% minder CO2 in 2030 en CO2 vrij in 2050.

Het probleem dat opgelost moet worden is van een ontmoedigende omvang, kijk maar naar het lijstje hieronder: onze CO2 footprint in 2001. Inmiddels is dat weer een stuk meer geworden.

co2-voetafdruk-consumptie-nl



Wat mag en moet geschrapt worden. Feitelijk betekent de klimaatdoelstelling dat we afscheid moeten nemen van onze luxe verworvenheden. Geen politieke partij durft dat aan.

Wat er daarom rest aan de klimaattafels is veel gepraat met vooral decibel besluitvorming en minderheidsstandpunten.
De motor van vervuiling in de samenleving is het koopgedrag aangespoord door de groei-economie. We weten niet hoe we daar afscheid van moeten nemen. We vinden het ook niet leuk. Daarom modderen we door met een paar kleine maatregelen in de marge.

SP en Groen links willen de bedrijven aanpakken. Maar de bedrijven dat zijn we zelf.
Moeten we de grote bedrijven toch aanpakken? Het gaat niet helpen. Want als we die al kunnen aanpakken dan zullen de burgers gewoon meer moeten gaan betalen voor de producten. Bedrijven zijn inkomen-verschaffende-doelen-gemeenschappen. Velen verdienen er hun boterhammetje. Pak je de burgers aan in hun portemonnaie, dan krijg je opstand. Kopen ze geen producten dan de bedrijven failliet.

Onze stelling is dan ook:" we blijven modderen tot dat de wal het schip keert". Of in Titanic termen te spreken: totdat we tegen een ijsberg zijn aangevaren en verzuipen. Tot die tijd moet de entertainment industrie gewoon blijven werken;- moet het strijkorkest blijven spelen. Gaan we floriades bouwen in Almere en breiden we Schiphol uit. Blijven we lekker ruzie maken over het menselijk effect op onze planeet. Verketteren we Al-Gore en de zijnen.



gele hesjes


Kracht van het positief denken.


We mogen ons gelukkig prijzen dat we veel politici hebben, waaronder minister Wiebes, die geloven in de kracht van het positief denken.

positief denken helpt

Het probleem bestaat niet uit het gebrek aan oplossingen. Maar aan het gebrek aan bereidheid om ons gedrag aan te passen.
We weten het goede te doen, maar doen het niet. Mensen worden grotendeels geregeerd door de infanterie van hun hormonen en hun begeertes in plaats van hun verstand. Bewijzen? lees de krant, kijk naar verslaving (eten, roken, gokken, alcohol, drugs, sex, shop till you drop…). Feitelijk zou je kunnen zeggen dat de journalistiek voor meer dan 80% bezig is met het aan de kaak stellen van wangedrag. Kennelijk heeft het journaille een moreel kompas waarmee ze haarscherp weten te verwoorden wat de mensheid eigenlijk zou moeten en wat we niet doen.

As we kinderen opvoeden weten we dat we dat we gedrag kunnen beteugelen met externe discipline factoren. Maar daar houden we mee op in de volwassen democratie. Dan eindigen we in situaties waar inspraak zonder inzicht leidt tot uitspraken zonder uitzicht. Tot stemgedrag dat niet op inhoud maar op gevoel is gebaseerd.